Deze fermette uit de jaren vijftig, aan de rand van Wemmel en vlak bij de Plantentuin van Meise, had heel wat troeven: een fijne ligging, een speelse indeling en vooral veel karakter. Alleen mocht het huis van de bouwheer wat lichter en meer ‘vandaag’ worden.

Architecte Els Van Hamme koos niet voor een grote schoonmaak van het verleden. Integendeel. De oorspronkelijke fermette bleef herkenbaar, terwijl ze vandaag veel rustiger en vooral hedendaags aanvoelt.

De gedateerde bakstenen gevel werd gekaleid en kleine ramen maakten plaats voor royale raamopeningen met slanke profielen. Binnen werd gezocht naar diezelfde balans: nieuwe materialen en strakke detaillering naast oudere, vertrouwde elementen.
Belgische blauwe steen kreeg een nieuwe rol in de vloer. De donkere eiken keuken maakte plaats voor een moderne keuken in – jawel – opnieuw donkere eikfineer, maar dan in een strak jasje. De authentieke trap bleef behouden en werd zorgvuldig opgewaardeerd.

Ook het maatwerk  werd niet zomaar gekozen. Met enorm veel enthousiasme namen wij vrijwel al het maatwerk van deze ferme fermette voor onze rekening. Ook het meubilair bestaat uit zorgvuldig geselecteerde elementen die het verhaal van de woning verderzetten. Zo brengen onder meer ontwerpen van Pierre Jeanneret een subtiele knipoog naar de jaren vijftig. Hun krachtige, tijdloze vormgeving voelt verrassend vanzelfsprekend aan in deze woning.

M.a.w. oud en nieuw werden niet tegenover elkaar gezet, maar bewust met elkaar verbonden.
Misschien is dat wel de mooiste manier van renoveren: luisteren naar wat er was en het opnieuw laten spreken.